Barcelona

Vorig weekend ben ik dan toch naar Barcelona gegaan. Even getwijfeld in verband met gelduitgaves en dergelijke maar ik werd al snel overhaald door mijn medereismakkers. Deze waren Tiago, Gustavo en Telma (alledrie portugezen) en Francesco (Italiaan en lul bleek ook later). Woensdagmiddag vertrokken we met een gehuurde auto, de radio op spaans-emotionele nummers (Francesco wou niet anders) voor een rit van 6 uur naar Barcelona. Gustavo was de chauffeur en had geen problemen met het spaanse verkeersritme (dit houdt in: rijstroken en lichten zijn van minder belang dan vooruit gaan).

Zo'n 6 uur later kwamen we aan, gingen we op zoek naar een hostal en natuurlijk bleek het eerste dat we bezochten in onze prijs-kwaliteitstour het beste. Het weer zat niet meteen mee, want de eerste 2 dagen viel de regen met bakken uit de lucht, wat barcelona een nogal sombere indruk gaf. In de 4 dagen hebben we vlotjes den toerist uitgehangen en zo wat alles bezocht wat er te bezoeken valt in Valencia (buiten Camp Nou) en hebben we 4 dagen met de grillen van Francesco moeten afrekenen. Deze goedgezette Italiaan bleek enig kind te zijn van 2 hoteleigenaars en was het dus gewoon om altijd in de watten gelegd te worden en altijd zijn zin te krijgen. Dit resulteerde dus in een ik-wil monoloog waar een kleuter jaloers op kan zijn. De eerste dag dachten we waarom niet? De tweede dag begonnen we hem te negeren, de derde dag kwam hij te weten dat hij terug moest naar Italië om te helpen in het hotel en omdat hij hier niet kan studeren (enkel feesten yeeeeah) en de 4de dag hebben we hem niet echt meer gesproken.

Ondanks deze kinderachtige Don Panzani, hebben we ons wel enorm goed geamuseerd, ene keer goe gaan feesten in een privé club en de laatste 2 dagen nog aan een 25° kunnen doorbrengen. Het gevoel na Barcelona? Gaudi is nen held!