Dadle al coco

zei de leraar tegen ons, dit zou min of meer "denk er maar eens goed over na" betekenen. Examentijd dus en dit had als gevolg dat mijn spaanse cursussen hun geheimen voor mij blootlegden. Mijn eerste examen zou Creatividad geweest zijn op vrijdag. Zou geweest zijn want woensdag al viel ik ten prooi aan bacteriën die zich in ontelbaar grote legers genadeloos op een studerende medemens storten. Mijn hoofd stond op ontploffen en mijn hoest hield de buren wakker dus was ik vrijdag ook niet in staat om een examen af te leggen. Dankzij een serie sms'jes (jaja Jasper gebruikt zijn gsm!) kon ik via Jelle het examen verzetten naar donderdag. Alsof het nog niet genoeg was werd Valencia de voorbije 4 dagen geteisterd door de zwaarste storm in 36 jaar. Ondergelopen straten, hagelstormen en iets buiten Valencia zelfs 1 meter sneeuw! Spanning en avontuur dus.

Alvorens ik bedlegerig werd ben ik natuurlijk naar de fantastische promotiedag van McLaren geweest waar niet minder dan 200.000 foorjonnen aanwezig waren! Het gevolg van deze invasie was dus dat dat rode stipje in de verte, samen met een oorverdovend geluid best wel eens een formule 1 wagen kon zijn. Het vuurwerk nadien maakte wel veel goed, want dit was wederom fantastisch.

Een van de laatste puntjes op mijn to-do-list was een match van Valencia zien in hun oerlelijke stadion. Dus vertrok ik samen met Jelle, Barbara, Dorien en Valerie (troep belgen) naar de spetterende match Valencia-Getafe. Natuurlijk, het moest weer lukken, verloor Valencia een pijnlijke 2-4 nederlaag en was de stadionsfeer niet wat het zou moeten zijn. Maar we hebben het toch maar weer meegemaakt en dankzij onze spetterende hoedsels zorgden we zelf voor de sfeer. (erg dat we al hoeden moeten dragen om sfeer te maken).

Na deze 2 sportieve "hoogtepunten" werd het tijd om zelf eens de beentjes hun gang te laten gaan en dit op een fiesta rojo (dresscode rood) en een fiesta salsa. Deze party's zouden dan achteraf mijn laatste wapenfeit blijken alvorens ziekte de overhand nam.

<= Waarom ik hier veel te goed zit

Ondertussen zijn Jasper, Pepe en Juansa begonnen aan de moeilijke zoektocht naar een nieuwe kotgenote. Een vrouw moet het worden want anders zouden ze de nieuwe kotgenoot teveel vergelijken met mij. Ooooooooooh. Een enkele, licht overdreven advertentie heeft ondertussen al een serie vrouwen laten passeren die lustig mogen kennismaken met de spaanse openheid. Een van de dagen wordt de keuze dus bekend gemaakt en dan wil ik de vrouw niet zijn die beseft dat ze met 2 exhibitionisten samenwoont.

Een weekje gevuld met 4 examens en een afscheidsfeesje scheiden mij nog van het voorgoed terugkeren naar het Belgenland. Gelukkig begin ik op 6 februari direct met een intensieve stage zodat mijn gedachten niet in Spanje zullen zitten.

Wow, vet, cool, megagraaf!!!!

Kinderlijke uitdrukkingen die uit meer dan 50000 monden van toeschouwers van allerlei slag zullen komen maandagavond.

Waaaaant, maandagavond vindt quasi voor mijn deur gewoon een gigantisch, fantastisch, megagroot promotiefeest en officiële inhuldiging plaats van McLaren. Wie is die McLaren dan wel? En zijn er gratis hapjes aanwezig? Zullen enkelen zich afvragen.

McLaren is de naam van de formule 1 ploeg die sinds dit jaar de al-2-jaar-wereldkampioen-op-rij (Fernando Alonso) heeft ingelijfd. En zij hebben besloten om deze maandagavond, in de straat voor mijn deur en vooral rond de fantastische gebouwen van de Ciudad des artes y ciencias (www.cac.es), hun nieuwe formula 1 racemachienen voor te stellen, ook de piloten voor te stellen en dan ook maar ineens ettelijke miljoenen te investeren in een gigantisch vuurwerk, een optreden van Cirque du Soleil, een optreden van de wereldberoemde violiste Vanesse Mae en gewoon een luid en spetterend feest te organiseren. Na deze lange zin is het natuurlijk ook even tijd voor bezinning... Dit evenement betekent: veel lawaai, veel te veel mensen die tegen uwe gevel pissen en vooral ook een invasie van foorjonnen en tuningfanaten (alhoewel deze 2 zich weleens durven mixen). Mogelijk beslissen Juansa, Jasper en Pepe nog om een gigantische voorraad aan bier tegen woekerprijzen te verkopen...

(Gratis hapjes zijn hoogstwaarschijnlijk niet aanwezig.)

Om het tekstje even over een geheel andere boeg te gooien: enkele foto's van mijn school en de heerlijke weg daarnaartoe.

mijn school













elke klas heeft zijn kruisje

het uitzicht vanop het schoolplein

het, euhm, monument voor de school

Regreso al futuro

Na een deugddoende vakantie van 3 weken in België, waarbij ik mijn eerste scoutsvergadering van het seizoen 2006-2007 heb meegemaakt, een redelijk dronken nieuwjaar achter me heb gelaten en zelfs nog een opperfunky James Brown tributeconcert voorgeschoteld kreeg, ben ik nu terug in Valencia verzeild. Van de vooraf verwachte vreemd-om-iedereen-terug-te-zien-momenten en de eigenlijk wel op voorhand wetend en zelf negatief beantwoorde zou-er-iets-in-Hove-veranderd-zijn? vraag, was er geen sprake. Na 5 minuten leek het of ik nooit was weggeweest en zat ik alweer aan het belgisch bier en was een bezoek aan de Swa (tkappeleke was gesloten) niet ver weg.

Nu ben ik dus in een dag van een goeie 10° naar 21° verhuisd. Palmbomen fladderen terug vragend naar aandacht met hun bladeren in de wind en de spaanse taal vindt moeiteloos de weg naar mijn mond. Hoe kunnen we deze hoogmis van verrukelijk vrije gevoelens beter vieren dan gewoon af te spreken met erasmusvrienden. Ondanks de toon van dit emotioneel belachelijk woord, was het weer een leuk weerzien en werden stilaan alle meegebrachte cadeaus en souvenirs uitgedeeld. Ook Juansa en Pepe toonden hun blijdschap door luidruchtig in de inkomhal een springende en roepende kring te vormen.

Spijtig genoeg is deze ene maand van plezier en pure verrukking er ook een van leren en examens. De party-time en cocktailprobeerselavonden zijn stilaan aan het wegdeemsteren en maken plaats voor afscheidsfeesjes. De sfeer daar zal dus(alvorens drank de overhand neemt) op een laag pitje staan. Desondanks mogen we niet treuren, moeten we dag voor dag leven, moet ik wel echt nogeens een match van Valencia in hun opperlelijk stadion gaan zien en moet ik dringend tegen Pepe zeggen dat hij mij niet al meezingend met scheve radionummers mag wakker maken.

Als extraatje geef ik jullie nog een leuke set aan foto's die voor velen natuurlijk maar gewoon het gevoel: "heey een hoop mensen en jasper" zal oproepen. Voor de toch een beetje geïnteresseerden, waaronder vast en zeker de mama zal zitten die wel graag wil weten met wat voor mensen Jasper uithangt, alsjeblief!

Dolphine

Nog nooit zoveel reactie gekregen op mijn blog als sinds het posten van de naaktfoto's van de Pepe en de bijna naakte Juansa. Wat een blote kont toch al niet doet... Voor de liefhebbers post ik misschien ooit nog eens iets explicieter, maar dan gaan we natuurlijk al richting porno.

De voorbije week was zoals gezegd de week van de puente (de brug), vakantie dus. Wegens geldbesparende en planningontbrekende redenen vertrok Jasper echter niet op reis, maar in ruil voor deze daad kreeg hij het bezoek van de enige echte Delphine over de vloer. Deze medeplantijner studeert momenteel in Salamanca en ze besloot wijselijk om Valencia te bezoeken met 4 van haar Italiaanse vriendinnen (danku God). In plaats van een Sinterklaasbezoek (dat genadeloos aan mij voorbijging) kreeg ik dus Delphine over de vloer met haar italiaanse pieten.













Omdat ik niet nogeens de gids wilde spelen en zo de stad 30 keer te doorkruisen besloot ik vooral 's avonds met het quartet af te spreken. Dit in de vorm van etentjes (pastaaa, want tzijn italianen en paella want ze zijn in Valencia), uitgaan en zelfs het verjaardagsfeesje van Magalie (een franse vriendin) waar Delphine zonder problemen de aandacht naar zich toetrok. Dit had ze de dag eerder ook al gedaan toen we de Barrio del Carmen (de uitgaangswijk) bezochten in het gezelschap van zo'n 30 portugezen en italianen.


















Plots was België wel aantrekkelijk, was een erasmus in België niet meer saai en regenachtig en bleek dat mijn lobbywerk niet opkon tegen blond wuivend haar. Om 5 uur 's ochtends trokken Jasper en Delphine huiswaarts voortgestuwd door geroep van de bende die de buren wakker hield. Een kort maar enorm tof bezoek van Delphine, mede dankzij onze vele diepgaande erasmusgesprekken. Merci!


Omdat deze blog over het algemeen bestaat uit gelul over fiestas, een zeldzame paella en het ontmoeten van mensen zal ik ook eens iets over het school schrijven. "Op school is alles goed, de vakken zijn intrigerend en mijn spaans gaat gestaag naar nivel alto". "Voor het vak Creatividad krijgen we elk aparte taken omdat de leerkracht onze reclamecampagnes over het algemeen niet begrijpt. Woordmopjes, dubbele betekenissen en dergelijke zijn nog niet binnen ons bereik dus schrijven we voorlopig nog als kinderen...", "de prof van Creación valor marca draagt een string maar is desondanks wel degelijk een man, gelukkig kan hij goed les geven." en "Voor direccion de actores heb ik onlangs mijn eerste acteer- en regisseurervaring geslaagd afgelegd."

samengevat: ik amuseer me op school, ik denk dat dat op zich al een zegen is.


Valencia is zich ook stilaan voor Kerstmis aan het opmaken. Op de Plaza del Ayuntamiento staat momenteel de grootste kerststal van Europa die dankzij spaanse kitscherige kerstliedjes, duizenden kleine poppetjes en veel miniatuurbrol een leuke horde oudjes lokt. De straten worden behangen met duizenden lichtjes (ook in de palmbomen ja) en gelukkig is de temperatuur ook al wat gezakt (zelfs naar een gemiddelde van 13°) wat de kerstsfeer verhoogt.

zoals het een Spanjaard betaamt

Feesjes, feesjes er is natuurlijk meer aan Erasmus dan feesjes dus besloot Juansa om Jasper eens mee te nemen naar zijn nicht. Deze vriendelijke dame woont in de bergen in een fantastisch gezellig huisje en samen met haar loverboy maken ze weleens geregeld de ECHT SPAANSE PAELLA.

Veel klassiekers waren de toer al gepasseerd, maar de paella maken dus nog niet. Perfect! Hier gingen we dan met het houtvuurtje, een pan waar je een bad in kan nemen en de basisregels:

• -er is geen kok, iedereen kookt mee, maar meestal wordt er een chef aangewezen die dan het laatste woord heeft
• -het laatste woord is relatief, discussies zijn de basis van een goede paella
• -vanaf dat het water aan het gerecht wordt toegevoegd moet er geaperitiefd worden: Tapas en bier!!
• -een recept bestaat niet, iedereen heeft zijn eigen gewoontes en hoeveelheden (wat voor meer discussie zorgt)
• -het geheim van een goed uitziende paella is gewoon kleurstof. Soms gebruiken ze safraan maar meestal kappen ze der wa geel uitziende spul op. Weg sfeer

Dat deze paella overheerlijk was, daar bestond geen twijfel over.

Wat doe je dan nog na zo'n geslaagde paelladag? Een verjaardagsfeesje! Tiago, een van de befaamde portugezen was jarig en dat werd gevierd door veel drank, taart en cadeautjes. Een universeel gebeuren dus.

in het kot

uit het kot

Vandaag dan vond de officiële verwelkoming van de erasmussers in Valencia plaats. Dit gebeurde in het gemeentehuis met als begin een welgevormde speech van de burgemeesteres. Nadien verschenen cameras, vers fruitsap en misschien wel het belangrijkste: Gratis koffiekoeken. Mijn dag was dus sowieso geslaagd. Nadien volgde nog een korte rondleiding en een interview met de Hovenaar Jasper Declercq. 58000 Valencianen zullen deze onuitspreekbare naam binnekort dus in hun papieren nieuwsgewaarwording aantreffen.

Van 6 tot 10 december vieren ze hier weer feest, lang geleden, en dat wilt dus zeggen: geen school! Geen wonder dat die mannen hier zo achter staan met hun talen... Momenteel zijn we aan het uitkijken hoe we zo goedkoop mogelijk deze 5 dagen functioneel kunnen besteden. Mogelijk huren we met een kleine groep een huisje in de bergen en kunnen we daar dan chillen en leuke bergwandelingen maken.

deze 2 foto´s kon ik jullie natuurlijk niet onthouden. Pepe aan het bellen in zijn meest comfortabele outfit en Juansa de toreador. (Dit zijn ook wel degelijk foto´s die Pepe op zijn site zet.)

Boem PATAT

Vorige week zaterdag stonden de 2 ploegen van Ceu Cardenal Herrera (mijn school) trots te poseren voor de officiële ploegfoto van het prestigieuze erasmustoernooi georganiseerd door Valencia C.F.

Winnen gingen we doen, we hadden een strakke, multiculturele ploeg opgesteld en iedereen was op voorhand al opgewonden door de splinternieuwe tenuekes die we aantroffen in onze kleedkamer. Het toernooi vond dus plaats in het oefendorp van Valencia en hierbij mag u zich een cafetaria, een stuk of 15 veldjes, een klein stadion en een sanitair complex bij voorstellen. Onze tegenstanders bleken een stel gigantische duitsers te zijn, Maradoniaanse Italianen (kweet wel dat die van Argentinië is) en een andere ploeg van wie de nationaliteiten mij onbekend waren. Onze verdediging bleek daarentegen onbestaande en na een gelijkspel en 2 verloren matchen dachten we: "meespelen is ook al tof". Puur gezever dus, maar het was wel een fantastisch toernooi met een leuke erasmussers-onder-elkaar-sfeer en dan nog op de velden van Valencia! Met een Nike tenueke, een pin van Valencia en verlamde spieren ging Jasper naar huis om daar neer te crashen in zijne sofa.

De daaropvolgende donderdag crashte Jasper nogeens, dit keer met de auto van Pepe. Het was een leuke avond, we kwamen juist van een poging-tot-discotheek bar en Pepe ging nog snel even 2 vriendinnen afzetten alvorens wij met de auto naar huis keerden. Wij dus met zen vieren de auto in en op naar de woonplaats van de vrouwen. Aangekomen op een rond punt wist Pepe niet welke afslag hij moest nemen, dus nam hij het rond punt gewoon nog een keer waarna Jasper door zijn kleine ruitje rechts achteraan een witte camionette zag naderen. De snelheid waarmee dit alles gebeurde was net genoeg om nog een Cuidadooooo (opgepast) uit te sputteren die spijtig genoeg niet hielp. Auto ramt camionette, auto volledig pere totale, camionette heeft een blutske, niemand gewond, Pepe ook pere totale, politie komt,kijkt en doet niets. Pepe spendeert het weekend depressief in de zetel. Jasper had een beetje koppijn want het kleine raampje dat hem nog juist het zicht gaf op de nadere camionette was niet meer. 2 stevige builen later lag Jasper naast Pepe in de zetel.

Gelukkig werkt de Pepe zijn nicht bij de verzekeringen en vermits dat hier in Spanje allemaal via via marcheert, komt da wel in orde!

De dag erna nog een ontzettend leuk dineetje gedaan bij Magalie (van Frankrijk) met nog een portie portugezen erbij.

tis ni omdak in Spanje zit dak ineens bruin ben hé

Juan, Jasper en Pepe

6 dagen...

Woensdag 1 november: Jasper staat in spanning aan de uitgang van de luchthaven te wachten op 2 vriendinnen, genaamd Tine en Fien. Lachende gezichten komen zwaarbepakt aangewandeld (wat een moedige, niet angstige reis van Fien inhield) en al snel vallen we elkaar in de armen. Hollywood keek jaloers toe en zo begon het 6 dagen durende bezoek van wat uiteindelijk 6 vrouwen en een man zou zijn in Valencia.

Voor diegenen die het nog niet wisten, er zijn nog belgen in Valencia en eentje daarvan in de vorm van een bijna TMF presentatrice namelijk Lies Vangeel. Deze vrolijke meid kent populaire hoogten die de mijne van verre overschrijden en dus kreeg zij 4 vriendinnen op bezoek. Vermits al die vrouwen toch een pot nat zijn (dag lidmaatschap feministenclub) werd de groep gewoon samengevoegd tot 7 vrouwen, een Jasper en een Jeroom. Deze hereniging deed mij toch wel even beseffen wat ik allemaal mis en hoe hard ik hier al mijn eigen leventje aan het opbouwen was. Tine en Fien hadden het genoegen bij mij op de kamer te mogen slapen en zo niet alleen te mogen genieten van nachtelijke geuren maar ook van het uitsparen van geld dat daarna vlotjes in nieuwe kledij werd geïnvesteerd. En shoppen dat hebben we gedaan zenne. Jasper met vrouwen op stap en de woorden "stylechange", "dringend nieuwe schoenen", "ni schoon???" en "amai wa da da allemaal doet met u hé" waren van de partij. Mijn topmoment op oestrogenaal vlak was toch het etentje met 7 vrouwen op mijn kot op vrijdag!



6 dagen kon ik terug genieten van Vlaams gebabbel (soms wat frans), van vrouwelijk gezelschap dat mijn moppen (ook al waren ze slecht) wel begreep en van vakantiegevoelens tussen de lessen door. Pepe en Juansa waren natuurlijk in de wolken met dat vrouwelijk gezelschap en dit resulteerde in een dans/zang show van Pepe en een bezoek aan Park Gulliver met Juansa alwaar een piraat neergestrand is en zo (op levensgevaarlijke wijze) de kinderen bezig houdt.


Zaterdag en zondag bezochten ik, Nele, Joke, Julie, Tine en Fien ook de niet te missen toeristische trekpleister: La Ciudad des Artes y Sciencias. Dit meer dan magistrale bouwwerk van Calatrava (13 miljoen euro in de pocket) herbergt in 4 verschillende gebouwen een opera, een museum, een soort IMAX cinema en het grootste aquariumpark van Europa!! Zaterdag kwam het museum aan bod, wat een soort van Technopolis bleek te zijn en zondag mochten de visjes, haaien, lelijke zeemormels en Nemo wannabe's ons ontvangen.



Maandag 6 november: Jasper staat verdrietig (nog juist iets minder verdrietig dan Joke, met enkel een rijbewijs geraakte ni uit Spanje!) aan de uitgang van de luchthaven. 6 fantastische dagen, met verrassingen, ongerept plezier en gewoon pure magie (zuig daar maar eens een puntje aan Disneyland) waren meer dan snel aan mij voorbij gegaan met een depressieve avond tot gevolg.


Terug da spaans leventje oppakken en dat deden we dan maar in de vorm van een oppervet voetbaltoernooi. Dit weekend is het een groots erasmustoernooi in het officiële trainingscomplex van Valencia C.F. Elke speler krijgt ook nogeens een truitje van Valencia en de winnaars mogen zondag naar de match Valencia-Athletic Bilbao gaan kijken. De kans dat we winnen is redelijk petieterig, maar ergens diep in ons binnenste hopen we der natuurlijk wel op.

De temperatuur is stevig gezakt het is hier eindelijk ook aan het herfsten, maar toch kunnen we nog met een goeie 19° rondkuieren. Geen muts, handschoenen of oorbeschermers dus.

triokes, ontmoeting met penelope cruz en kotsen door teveel drank

zijn dingen die ik spijtig genoeg nog niet heb meegemaakt. Wel heb ik de voorbije twee weekends enkele koten bezocht beginnend in sobere toestand en eindigend in iets minder sobere.

Vorig weekend zaterdag was het een etentje bij de portugezen (voor de verandering) dat al snel uitmonde in drankspelletjes met dierengeluiden, handgeklap en zat geklap. De dag erna vond de mythische match Real Madrid-Barcelona plaats. Je kan je onmogelijk inbeelden hoe voetbal leeft hier in spanje. Deze match was dus the top of the bill en werd al van weken op voorhand aangekondigd (enkel te zien op canal+). Gelukkig kenden Juansa en Pepe een of andere spaanse vriend met Canal+ die die avond dus de populaire mocht uithangen. 8 spanjaarden en een belg, 4 fans van Real, 5 van Barça, veel drank, boef en sfeer. Voetbal gaat hier gepaard met roepen, trekken, emotie en ruzie en dan hebben we het wel degelijk over de supporters voor hun tv. Real won met 2-0, Juansa, Jasper en Pepe gingen in stilte naar huis.

vrijdag was het weer van dat, dit keer was het een kotfeesje bij 2 andere portugezen die ook nog met 2 finnen en een fransman op kot zitten. Elke huisbewoner nodigde zijn portie vrienden uit en het kot werd dus gevuld met 80!! man. Bewegen was moeilijk, drinken blijkbaar gemakkelijk en al snel veranderde het feestgewoel in ongelooflijke sfeerbetuigingen die de buren overtuigden om toch maar de politie te bellen. Dit werd ons alvast verteld toen we met zen allen naar buiten strompelden. Na een bezoek aan de wijk Carmen(de caféwijk) ging een beperkte groep terug naar het kot om aldaar nog wat verder te feesten. Om 7u 's ochtends begon Jasper aan een moedige staptocht naar huis. Onderweg werd hij tegengehouden door 4 spanjaarden op een terrasje (om 7u 's ochtends zijn der nog/al terraskes open!) "Erasmus zeker?", "euhm ja", "pintje?"... en zo werd de avond nog een uurtje gerekt. Deze 4 onbekende spanjaarden hebben mij nog een uurtje getrakteerd en mijn feest compleet gemaakt.

Morgen is het Chelsea-Barcelona, vanaf nu kan je commentaren posten zonder dat je lid hoeft te zijn en ik heb een nieuwe gsm met bijbehorend nummer: (we zijn laag gezakt) 663572157.

voor de jaloersen onder ons: vandaag was het even een hittegolf (30°), maar vanaf donderdag begint de herfst. De temperatuur zal dus geleidelijk aan zakken naar 22°.

Dronkenschap en tornado's

Valencia, stad van de eeuwige zon alwaar palmbomen wuiven in een warm briesje en waar slechts 30 dagen geteisterd worden door regen. Niet dus. Eergisteren werd Valencia geteisterd door een stevig onweer met bijbehorende hagel en zelfs een tornado. Maakt da mee, en dit alles op een goeie 5 kilometer van mijn deur. Het zal wel iets te maken hebben met de warmte hier en de botsing van warme en koude luchtstromen, maar al bij al zijnder slechts enkele daken vernield en zijn wij gespaard gebleven.













Valencia stad alwaar huizen worden verkocht via briefjes aan de muren en aan telefoonpalen, waar elk weekend wel een vuurwerk plaatsvindt (gewoon omdat ze dat leuk vinden), stad waar onzen goedheilige bebaarde man een nobele onbekende is (logisch maar toch vreemd dat die dan elk jaar vanuit spanje komt), stad waar vrouwen even grote fan zijn van voetbal als mannen (wat een droom) en de stad alwaar dronkenschap van kotgenoten genadeloos wordt afgestraft.

Het was een leuke woensdagavond, ik en Pepe waren op stap met 4 italianerkens en we kwamen juist uit een club toen Pepe, die zich eerder in de drank had gestort, een stoot kreeg van 4 andere spanjaarden, die ook een stevig drankluchtje verspreiden. Na een 5 minuten lange discussie waar ik geen reet van begreep kwam een van de 4 mannen naar voren om in een flits Pepe een goeie mep te geven. Dit was blijkbaar het teken om zich met zijn vieren op mijn "zwalpende" kotgenoot te storten. 4 minuten later en veel trek-,roep-en duwwerk van mij (wat op zich weinig nut had) gingen de 4 yo's verder op hun weg en mochten de 4 geshockeerde italiaanse meisjes hun zakdoekjes aan Pepe doneren. Al bij al had hij enkel een bloedneus, had ik bijna niets en werd het toch nog "een leuke avond" (in de mate van het mogelijke).

Voor de geïnteresseerden zal ik ook nog even mijn lessenrooster mededelen:

maandag: 8.30-10.30: programmación RTV
10.30-12.30: dirección de actores

dinsdag: 8.30-10.30: programmación RTV
10.30-12.30: dirección de actores

woensdag: 15.00-17.00: creación valor marca
17.00-19.00: planificación de medios

donderdag: 12.00-14.00: creatividad
17.00-19.00: creación valor marca
19.00-21.00: planificación de medios

vrijdag: 12.00-14.00: creatividad

Tvalt allemaal heel goe mee, alleen dien donderdag tot 21.00 das echt afzien. Honger, vermoeidheid,... maar we pakken het er graag bij! Het niveau in onze school is enorm professioneel (talen buiten beschouwing gelaten), het zijn allemaal bekwame leerkrachten die ook veel medewerking van de klas verwachten. Ook de grens tussen leerkrachten en leerlingen is hier veel minder groot, je wordt verwacht om ze met de voornaam aan te spreken en ze gaan weleens mee een pintje pakken.

Over een goeie 10 dagen krijg ik een 6 dagen durend bezoek van Tine en Fien!! dit even terzijde. De muziek is hier, als we even niet aan flamenco denken, van een betrekkelijk goedkoop/commercieel niveau. De aan te raden dowloads zijn: "me voy" van julieta venegas, "labios compartidos" van mana, "besos" van el canta del loco, "por la boca viva el pez" van Fito y Fitipaldis en "quien me iba a decir" van david bisbal. De tv biedt hier niet meer of minder aan dan in België. Ik spreek hier dus over Idool, Gran Hermano (big brother), da spel met die dozen van Felice, Lost, Grey's Anatomia, los Simpsons, Padre familia (Family guy) en een stevige dosis gedubde films en series. Het stomme hieraan is dat wanneer er bijvoorbeeld een liedje gezongen wordt, dit niet gedubd wordt. De protagonisten veranderen dus even van stem...

dit is het voor vandaag, voor diegenen die dit lezen: bedankt!

Barcelona

Vorig weekend ben ik dan toch naar Barcelona gegaan. Even getwijfeld in verband met gelduitgaves en dergelijke maar ik werd al snel overhaald door mijn medereismakkers. Deze waren Tiago, Gustavo en Telma (alledrie portugezen) en Francesco (Italiaan en lul bleek ook later). Woensdagmiddag vertrokken we met een gehuurde auto, de radio op spaans-emotionele nummers (Francesco wou niet anders) voor een rit van 6 uur naar Barcelona. Gustavo was de chauffeur en had geen problemen met het spaanse verkeersritme (dit houdt in: rijstroken en lichten zijn van minder belang dan vooruit gaan).

Zo'n 6 uur later kwamen we aan, gingen we op zoek naar een hostal en natuurlijk bleek het eerste dat we bezochten in onze prijs-kwaliteitstour het beste. Het weer zat niet meteen mee, want de eerste 2 dagen viel de regen met bakken uit de lucht, wat barcelona een nogal sombere indruk gaf. In de 4 dagen hebben we vlotjes den toerist uitgehangen en zo wat alles bezocht wat er te bezoeken valt in Valencia (buiten Camp Nou) en hebben we 4 dagen met de grillen van Francesco moeten afrekenen. Deze goedgezette Italiaan bleek enig kind te zijn van 2 hoteleigenaars en was het dus gewoon om altijd in de watten gelegd te worden en altijd zijn zin te krijgen. Dit resulteerde dus in een ik-wil monoloog waar een kleuter jaloers op kan zijn. De eerste dag dachten we waarom niet? De tweede dag begonnen we hem te negeren, de derde dag kwam hij te weten dat hij terug moest naar Italië om te helpen in het hotel en omdat hij hier niet kan studeren (enkel feesten yeeeeah) en de 4de dag hebben we hem niet echt meer gesproken.

Ondanks deze kinderachtige Don Panzani, hebben we ons wel enorm goed geamuseerd, ene keer goe gaan feesten in een privé club en de laatste 2 dagen nog aan een 25° kunnen doorbrengen. Het gevoel na Barcelona? Gaudi is nen held!

foto's!

Altijd maar praten en praten maar geen foto's: daar moeten we verandering in brengen daarom: foto's!







deze 3 spanjaarden heten Tony, en Juansa en Pepe: mijn 2 kotgenoten.








De groep erasmussers van mijn school








Op het strand met 2 italianen, een duitse en Magalie, een franse.









meer strandpret! En let ook even op die wuivende palmbomen; jaja het paradijs!








Valencia by night met de portugezen: altijd feest met die mannen!










Kwam ik een van de eerste dagen toch wel een 6-vrouwen tellende groep tegen in Valencia zeker! Om dit te vieren zijn we dan maar gezellig gaan eten.






Mijn kotgenoot Pepe in zijn favoriete positie: let vooral op de linkerhand.










Het fantastische vuurwerkfestival gezien vanuit de Jardines de Turia: een drooggelegde rivier die centraal door de stad loopt en nu enkel bestaat uit tuinen, palmbomen, voetbalvelden, fonteinen met lichteffecten en joggers. Het vuurwerkfestial was trouwens prachtig. Jaja braderij Hove, daar kunde nog iets van leren!







Ik en Pepe aanwezig op het vuurwerkfestival!










Na het vuurwerk: tijd om nieuwe mensen te leren kennen! Oversocialiteid ten top met Pepe 2 Duitsen, een Zweedse en een Hollandse.