zoals het een Spanjaard betaamt

Feesjes, feesjes er is natuurlijk meer aan Erasmus dan feesjes dus besloot Juansa om Jasper eens mee te nemen naar zijn nicht. Deze vriendelijke dame woont in de bergen in een fantastisch gezellig huisje en samen met haar loverboy maken ze weleens geregeld de ECHT SPAANSE PAELLA.

Veel klassiekers waren de toer al gepasseerd, maar de paella maken dus nog niet. Perfect! Hier gingen we dan met het houtvuurtje, een pan waar je een bad in kan nemen en de basisregels:

• -er is geen kok, iedereen kookt mee, maar meestal wordt er een chef aangewezen die dan het laatste woord heeft
• -het laatste woord is relatief, discussies zijn de basis van een goede paella
• -vanaf dat het water aan het gerecht wordt toegevoegd moet er geaperitiefd worden: Tapas en bier!!
• -een recept bestaat niet, iedereen heeft zijn eigen gewoontes en hoeveelheden (wat voor meer discussie zorgt)
• -het geheim van een goed uitziende paella is gewoon kleurstof. Soms gebruiken ze safraan maar meestal kappen ze der wa geel uitziende spul op. Weg sfeer

Dat deze paella overheerlijk was, daar bestond geen twijfel over.

Wat doe je dan nog na zo'n geslaagde paelladag? Een verjaardagsfeesje! Tiago, een van de befaamde portugezen was jarig en dat werd gevierd door veel drank, taart en cadeautjes. Een universeel gebeuren dus.

in het kot

uit het kot

Vandaag dan vond de officiële verwelkoming van de erasmussers in Valencia plaats. Dit gebeurde in het gemeentehuis met als begin een welgevormde speech van de burgemeesteres. Nadien verschenen cameras, vers fruitsap en misschien wel het belangrijkste: Gratis koffiekoeken. Mijn dag was dus sowieso geslaagd. Nadien volgde nog een korte rondleiding en een interview met de Hovenaar Jasper Declercq. 58000 Valencianen zullen deze onuitspreekbare naam binnekort dus in hun papieren nieuwsgewaarwording aantreffen.

Van 6 tot 10 december vieren ze hier weer feest, lang geleden, en dat wilt dus zeggen: geen school! Geen wonder dat die mannen hier zo achter staan met hun talen... Momenteel zijn we aan het uitkijken hoe we zo goedkoop mogelijk deze 5 dagen functioneel kunnen besteden. Mogelijk huren we met een kleine groep een huisje in de bergen en kunnen we daar dan chillen en leuke bergwandelingen maken.

deze 2 foto´s kon ik jullie natuurlijk niet onthouden. Pepe aan het bellen in zijn meest comfortabele outfit en Juansa de toreador. (Dit zijn ook wel degelijk foto´s die Pepe op zijn site zet.)

Boem PATAT

Vorige week zaterdag stonden de 2 ploegen van Ceu Cardenal Herrera (mijn school) trots te poseren voor de officiële ploegfoto van het prestigieuze erasmustoernooi georganiseerd door Valencia C.F.

Winnen gingen we doen, we hadden een strakke, multiculturele ploeg opgesteld en iedereen was op voorhand al opgewonden door de splinternieuwe tenuekes die we aantroffen in onze kleedkamer. Het toernooi vond dus plaats in het oefendorp van Valencia en hierbij mag u zich een cafetaria, een stuk of 15 veldjes, een klein stadion en een sanitair complex bij voorstellen. Onze tegenstanders bleken een stel gigantische duitsers te zijn, Maradoniaanse Italianen (kweet wel dat die van Argentinië is) en een andere ploeg van wie de nationaliteiten mij onbekend waren. Onze verdediging bleek daarentegen onbestaande en na een gelijkspel en 2 verloren matchen dachten we: "meespelen is ook al tof". Puur gezever dus, maar het was wel een fantastisch toernooi met een leuke erasmussers-onder-elkaar-sfeer en dan nog op de velden van Valencia! Met een Nike tenueke, een pin van Valencia en verlamde spieren ging Jasper naar huis om daar neer te crashen in zijne sofa.

De daaropvolgende donderdag crashte Jasper nogeens, dit keer met de auto van Pepe. Het was een leuke avond, we kwamen juist van een poging-tot-discotheek bar en Pepe ging nog snel even 2 vriendinnen afzetten alvorens wij met de auto naar huis keerden. Wij dus met zen vieren de auto in en op naar de woonplaats van de vrouwen. Aangekomen op een rond punt wist Pepe niet welke afslag hij moest nemen, dus nam hij het rond punt gewoon nog een keer waarna Jasper door zijn kleine ruitje rechts achteraan een witte camionette zag naderen. De snelheid waarmee dit alles gebeurde was net genoeg om nog een Cuidadooooo (opgepast) uit te sputteren die spijtig genoeg niet hielp. Auto ramt camionette, auto volledig pere totale, camionette heeft een blutske, niemand gewond, Pepe ook pere totale, politie komt,kijkt en doet niets. Pepe spendeert het weekend depressief in de zetel. Jasper had een beetje koppijn want het kleine raampje dat hem nog juist het zicht gaf op de nadere camionette was niet meer. 2 stevige builen later lag Jasper naast Pepe in de zetel.

Gelukkig werkt de Pepe zijn nicht bij de verzekeringen en vermits dat hier in Spanje allemaal via via marcheert, komt da wel in orde!

De dag erna nog een ontzettend leuk dineetje gedaan bij Magalie (van Frankrijk) met nog een portie portugezen erbij.

tis ni omdak in Spanje zit dak ineens bruin ben hé

Juan, Jasper en Pepe

6 dagen...

Woensdag 1 november: Jasper staat in spanning aan de uitgang van de luchthaven te wachten op 2 vriendinnen, genaamd Tine en Fien. Lachende gezichten komen zwaarbepakt aangewandeld (wat een moedige, niet angstige reis van Fien inhield) en al snel vallen we elkaar in de armen. Hollywood keek jaloers toe en zo begon het 6 dagen durende bezoek van wat uiteindelijk 6 vrouwen en een man zou zijn in Valencia.

Voor diegenen die het nog niet wisten, er zijn nog belgen in Valencia en eentje daarvan in de vorm van een bijna TMF presentatrice namelijk Lies Vangeel. Deze vrolijke meid kent populaire hoogten die de mijne van verre overschrijden en dus kreeg zij 4 vriendinnen op bezoek. Vermits al die vrouwen toch een pot nat zijn (dag lidmaatschap feministenclub) werd de groep gewoon samengevoegd tot 7 vrouwen, een Jasper en een Jeroom. Deze hereniging deed mij toch wel even beseffen wat ik allemaal mis en hoe hard ik hier al mijn eigen leventje aan het opbouwen was. Tine en Fien hadden het genoegen bij mij op de kamer te mogen slapen en zo niet alleen te mogen genieten van nachtelijke geuren maar ook van het uitsparen van geld dat daarna vlotjes in nieuwe kledij werd geïnvesteerd. En shoppen dat hebben we gedaan zenne. Jasper met vrouwen op stap en de woorden "stylechange", "dringend nieuwe schoenen", "ni schoon???" en "amai wa da da allemaal doet met u hé" waren van de partij. Mijn topmoment op oestrogenaal vlak was toch het etentje met 7 vrouwen op mijn kot op vrijdag!



6 dagen kon ik terug genieten van Vlaams gebabbel (soms wat frans), van vrouwelijk gezelschap dat mijn moppen (ook al waren ze slecht) wel begreep en van vakantiegevoelens tussen de lessen door. Pepe en Juansa waren natuurlijk in de wolken met dat vrouwelijk gezelschap en dit resulteerde in een dans/zang show van Pepe en een bezoek aan Park Gulliver met Juansa alwaar een piraat neergestrand is en zo (op levensgevaarlijke wijze) de kinderen bezig houdt.


Zaterdag en zondag bezochten ik, Nele, Joke, Julie, Tine en Fien ook de niet te missen toeristische trekpleister: La Ciudad des Artes y Sciencias. Dit meer dan magistrale bouwwerk van Calatrava (13 miljoen euro in de pocket) herbergt in 4 verschillende gebouwen een opera, een museum, een soort IMAX cinema en het grootste aquariumpark van Europa!! Zaterdag kwam het museum aan bod, wat een soort van Technopolis bleek te zijn en zondag mochten de visjes, haaien, lelijke zeemormels en Nemo wannabe's ons ontvangen.



Maandag 6 november: Jasper staat verdrietig (nog juist iets minder verdrietig dan Joke, met enkel een rijbewijs geraakte ni uit Spanje!) aan de uitgang van de luchthaven. 6 fantastische dagen, met verrassingen, ongerept plezier en gewoon pure magie (zuig daar maar eens een puntje aan Disneyland) waren meer dan snel aan mij voorbij gegaan met een depressieve avond tot gevolg.


Terug da spaans leventje oppakken en dat deden we dan maar in de vorm van een oppervet voetbaltoernooi. Dit weekend is het een groots erasmustoernooi in het officiële trainingscomplex van Valencia C.F. Elke speler krijgt ook nogeens een truitje van Valencia en de winnaars mogen zondag naar de match Valencia-Athletic Bilbao gaan kijken. De kans dat we winnen is redelijk petieterig, maar ergens diep in ons binnenste hopen we der natuurlijk wel op.

De temperatuur is stevig gezakt het is hier eindelijk ook aan het herfsten, maar toch kunnen we nog met een goeie 19° rondkuieren. Geen muts, handschoenen of oorbeschermers dus.